Ginger staat al op mijn innerlijke scherm voordat ik goed en wel begin.
Appelschimmel, lichte vacht, witte staart.
Hij kijkt me aan en vrijwel direct gebeurt er van alles. Hij staat geen seconde stil. Hij beweegt licht en snel, alsof hij zichzelf een beetje aan het vermaken is.
Hij zet een paar luchtige passen, maakt een sprongetje en draait weer terug. Het heeft iets speels, bijna ondeugends. Ik merk dat ik moet lachen.
Het doet me denken aan een hond die een speeltje komt brengen en daar zelf het meeste plezier aan beleeft.
Terwijl ik met hem in gesprek ben, blijft dat gevoel van lichtheid aanwezig.
Hij laat me zijn stal zien, de andere paarden en één paard met wie hij duidelijk een band heeft. Daar zit rust. Daar zit contact.
Zijn lijf voelt soepel en ontspannen.
Ginger heeft het goed naar zijn zin.
En toch blijft mijn aandacht ergens haken.
Alles wat ik doorkrijg klopt, alleen heb ik het gevoel dat ik iets mis. Dat ik iets niet goed oppik.
Ik vraag hem of hij mij wil helpen.
Dan laat hij het zien.
Hij komt omhoog. Zijn voorbenen komen los van de grond, zijn nek spant zich aan.
Weer terug.
En nog een keer.
Vol op zijn achterbenen, zijn voorbenen los van de grond.
Hij steigert. Vol vuur.
Ik blijf kijken. Het beeld herhaalt zich een paar keer en het voelt als een duidelijke boodschap.
Later heb ik Marijke aan de telefoon en neem ik het consult met haar door.
Ik begin met wat Ginger mij heeft laten zien. Hoe blij hij is, hoe licht hij aanvoelt en hoe goed hij in zijn vel zit.
Aan de andere kant van de lijn hoor ik haar ontspannen.
Dat landt.
Dan vertel ik haar dat er ook iets anders speelt.
Er is iets waar hij het niet mee eens is.
Het blijft even stil.
Ik hoor dat ze schrikt en meteen begint na te denken. Ze doet alles voor hem, dus waar kan dit vandaan komen.
Ze vraagt wat hij dan laat zien.
Ik vertel haar dat ik hem zie steigeren. Meerdere keren achter elkaar. Dat hij daar duidelijk iets mee aangeeft. Dat hij het ergens niet mee eens lijkt te zijn, al krijg ik niet scherp waar het precies over gaat.
Het blijft een seconde stil.
Dan begint ze te lachen.
Ze schatert.
Ze vertelt dat ze steigertraining met hem doet. Ginger geeft demonstraties en dit is precies wat hij moet laten zien.
Ik moet zelf ook lachen.
Want alles wat ik zag, klopte.
Ginger steigerde.
Dat beeld had ik goed opgepikt.
Alleen de betekenis die ik eraan gaf, kwam van mij.
Niet van Ginger.
Sindsdien ben ik nog alerter op wat ik zelf invul.
Een ezel met hangende oren hoeft geen verdriet te hebben.
Een hond die hijgt hoeft niet gespannen te zijn.
Een kat die zich terugtrekt hoeft geen probleem te hebben.
Een paard dat veel beweegt kan gewoon plezier hebben.
We maken ergens razendsnel een verhaal van. Vaak nog voordat we echt goed hebben gekeken.
Als ik het gesprek met Marijke afrond, blijft één ding overeind.
Ginger is blij.
Dat voel je overal doorheen.
Aan de telefoon hoor ik hoe dat bij Marijke binnenkomt. Dat vind ik altijd een mooi moment.
Wat een heerlijk paard, zegt ze.
Ik glimlach.
Dat is precies wat hij is.
En ergens denk ik, dit is precies waar het zo makkelijk misgaat.
Niet in wat je ziet.
Wel in wat je er zelf van maakt.
Daar komen we in de cursus Communiceren met Dieren steeds opnieuw op terug.
Zuiver kijken. Zuiver luisteren.
En jezelf, inclusief je eigen gedachten en je ego, er steeds weer tussenuit halen.
