Twintig jaar geleden hoorde ik iets wat ik nooit meer vergat

2006. Ik loop het weiland in en achter mij hoor ik een kastdeur flink piepen en kraken. Ik draai me om en zie Elif staan, één van onze destijds negen ezeltjes. Ze staat een meter of tien bij me vandaan. Dat krakende geluid komt uit haar lijf.

Ik ken dit geluid niet, bel de dierenarts en zij komt dezelfde dag nog langs. Ze luistert en stelt een dubbele longontsteking vast, dient een spuit antibiotica toe en laat een nabehandeling achter.
Kuur afmaken.

Ik behandel Elif een paar dagen maar het krakende geluid blijft. Ik neem opnieuw contact op en de dierenarts komt terug, controleert alles en zet een ander antibioticum in met een nieuwe nabehandeling.
Kuur afmaken.

Een paar dagen later sta ik weer bij Elif en ik voel dat het nog steeds niet beter met haar gaat. Het krakende geluid blijft onverminderd aanwezig. Dit vraagt een andere aanpak.

Een vergeten flesje uit Griekenland

Op dat moment denk ik aan een flesje van 10 ml uit Griekenland dat ik een paar weken eerder van iemand overhandigd had gekregen, vergezeld van de woorden: "Heel erg gezond en extreem krachtig. Drie keer per dag drie druppels."

Er zat niet eens een etiket op. Echt zo'n flesje dat ergens in een keukenla belandt en dat je na zoveel jaar weggooit omdat je niet meer weet wat het ook alweer was.

Ik duikel het flesje op, leg het in de auto voor vanavond als ik naar het weiland rijd en geef Elif aan het einde van de dag tien druppels. Mensen drie druppels. Ezel tien, denk ik dan.

De volgende ochtend

De volgende ochtend loop ik het weiland weer in en ik meen te horen dat het geluid zachter klinkt.
Jeetje.
Dát is bijzonder.

Die dag ga ik nog twee keer langs. De dag daarop hoor ik het geluid verder afnemen.

Op dag drie leg ik mijn oor tegen haar lijf en hoor ik nog een lichte echo van het geluid dat het eerder was.

Op dag vier geef ik nog één keer tien druppels en daar laat ik het bij.

Pas jaren later leer ik dat ezels hun klachten lang verbergen en soms pas tonen wanneer het al te laat is en herstel niet meer mogelijk lijkt. Misschien maakt dat dit verhaal voor mij nog bijzonderder.

Even afkloppen.

Elif is in de twintig jaar hierna nooit meer ziek geweest. Nog geen hoefzweertje gehad.

Wat zat er eigenlijk in dat flesje?

Mijn nieuwsgierigheid naar wat er in het flesje zit, is groot en dus ga ik op zoek naar wat ik precies in handen heb.

Via een veterinair natuurgeneeskundige kom ik uiteindelijk uit bij propolis, letterlijk vertaald: Beschermer van de stad. Geproduceerd door bijen.

Ik gebruik het daarna ook voor mezelf en voor mijn dochter bij allerlei huis-, tuin- en keukenkwaaltjes. Denk aan keelontsteking, een beginnende griep, een verzwakt immuunsysteem en nog veel meer.

Een zoektocht van jaren

Als het flesje leeg is, ga ik op zoek naar een kwaliteit die hetzelfde gevoel geeft als dat eerste flesje.

Ik vind iets bij een groothandel dat er een beetje op lijkt. Dus bestel ik dat voor thuis en voor onze cursisten. Het bevalt iedereen goed.

Maar helaas. De EU en haar richtlijnen inclusief de Codex Alimentarius zorgen ervoor dat het ene na het andere prachtige natuurlijke middel uit de schappen wordt genomen. Zo ook 'mijn' propolis.

Nergens meer te krijgen.

Tien jaar zoeken naar een goed alternatief volgt. Ik probeer het ene merk na het andere.

Eindelijk weer gevonden

Tot ik vier jaar geleden weer een kwaliteit tegenkom die hetzelfde gevoel oproept als dat eerste flesje dat Elif genas.
Raak!
Deze zocht ik al die tijd!

Ik denk meteen groot en bestel een literfles als huisvoorraad en voor onze cursisten en hun dieren. Zo'n fles die zo waardevol voelt dat je de neiging hebt hem in een kluis te bewaren.

Elke keer als ik het middel gebruik, denk ik terug aan dat moment in het weiland met Elif en hoe verrassend snel zij opknapte.
En aan Manohari. Wat een verhaal ...
Maar over hem op een later tijdstip meer.

Wat de natuur allemaal al in huis heeft

Ik deel dit propolisverhaal met jou om je te herinneren aan wat er al aanwezig is in de natuur en hoe krachtig dat kan zijn wanneer je het op het juiste moment gebruikt.

In de winkel is dit soort kennis steeds minder aanwezig en van de verpakking word je meestal ook niet veel wijzer. Als gevolg van de huidige regelgeving mag de werking van natuurlijke middelen namelijk niet meer op het etiket worden vermeld. Dus hoe kunnen ze je in de winkel goed advies geven dan?

Zelf propolis proberen?

Dat kan.
Voor een kwaliteitsflesje propolis van 30 ml ligt de prijs bij ons rond de 19,97 euro.

Hier meteen even jouw eigen flesje(s) Propolis bestellen? <<< Klik dan op deze link!

Je vindt het vast ergens goedkoper. Maar jouw tien jaar zoeken wil ik je met deze tip gewoon besparen.
Goedkope verdunde rommel die niet werkt is duurkoop en komt er bij mij niet meer in.

Nog twee waarschuwingen

Propolis smaakt ronduit smerig en heeft een stroperige structuur.
Druppel het dus met de pipet achterin je keel en slik het meteen door. Zo hoef je niks te proeven.
Meng het voor dieren in iets dat groot feest is. Vooral bij katten houd je de slingers bij de hand want dat is wel een dingetje.

Ga ook voorzichtig met de inhoud om.
Een druppel op het aanrecht krijg je er alleen nog met een zaag uit.
Bij een druppel op je kleren zou een schaar moeten volstaan. 😉