Kastanjeboom met gevoel voor humor

Kastanjeboom met gevoel voor humor

Sinds een paar maanden heb ik een nieuwe fotocamera. Ik ontdek elke dag nieuwe snufjes en word steeds blijer met het apparaat. Oh, die voortschrijdende techniek … het wordt steeds makkelijker om er wat moois van te maken.
Vroeger moest je echt heel veel verstand hebben van fotograferen om een echt mooie plaat te kunnen maken, maar nu kan iedere halve zool wel de ontspanknop indrukken. Je bent pas een echte knapperd als je geen mooie foto’s uit het apparaat weet te halen.

Maar niet iedere halve zool heeft zo’n mooie camera als ik. Eentje met timer die je zo kunt instellen dat ie bij interval telkens een foto neemt. Plus een mooie tweedehands macro-lens. Zo eentje waarmee je een hommel recht op zijn bord kijkt.

En deze combinatie biedt perspectieven … zodanig dat je een serie foto’s kunt maken van bijvoorbeeld een bloem die uit de knop komt. Het lijkt mij geweldig om dit van nabij te kunnen volgen. Niet via internet. Nee zelf.
Nu was mijn proefobject De Tulp niet een succes. Hij was wel mooi. Maar hij had niet zo moeten groeien.
Tegen de tijd dat ie op z’n mooist was, had ik alleen nog een stengel in beeld. Niks tulp. Die knop was gewoon uit beeld gegroeid. Tulpen doe ik dus niet meer.

Dus zag ik tot mijn blijde verrassing dat de kastanjeboom buiten mooie knoppen had. En uit knoppen komen vruchtbeginselen. Toch? Ha! Volgende project!
Ik moet een beetje pielen met statief, objectief en camera maar na een kwartiertje staat het spul. Mijn feestje kan beginnen. Voor de zekerheid nog even een plastic zak om de camera draperen tegen de stof. Stof is het funest voor zulk precisiemateriaal. Ik knip een gat in de zak. Plus een gat voor de ingebouwde flitser en zo krijgt de camera van deze coupeuse een jurk op maat aangemeten.

Hmmm eens even denken. Welke interval zal ik nemen? Tien minuten, besluit ik. Dat zal volstaan. Vanaf dat moment neemt de camera overdag automatisch elke tien minuten een foto van Mijn Kastanjeknop. ’s Avonds haal ik de camera naar binnen.

En de volgende dagen koester ik, tussen alle werkzaamheden door, mijn time lapse project.
’s Ochtends check ik in alle vroegte de buienradar, installeer de camera op exact dezelfde positie als de dag ervoor; tussendoor vlieg ik af en toe naar buiten om mijn camera te redden voor buitjes die de buienradar niet heeft aangekondigd, ik bekijk liefdevol Mijn Kastanjeknop die langzaam aan het ontluiken is.
Wat een prachtig schouwspel.

Telkens tijdens de pauze (koffie, lunch en thee), heb ik het over Mijn Kastanjeknop, over de op handen zijnde bevalling, want heus, deze vormen begint het project wel aan te nemen.

Ik zie Mijn Kastanjeknop dagelijks een millimeter groeien, het gaat heel langzaam. Het vergt wel wat van mijn geduld. Heel langzaam ook zie ik een prachtig trosje tevoorschijn komen. Dat wordt straks zo’n witte staande kegel van witte bloempjes. Mijn Kastanjeknop neemt haar tijd. Verstandig! Dit is geen tulp die in een mum van tijd je beeld uitgroeit. Dat is duidelijk. Maar tulpen doe ik dus niet meer.

Gisteren heeft het wat gewaaid. Ik kon aan Mijn Kastanjeknop zien dat de wind invloed had op de op handen zijnde bevalling. De wind leek deze wel te bespoedigen. Met een beetje mazzel zou het vandaag dan kunnen gebeuren. Dus wie weet! Vanmorgen ben ik vroeg wakker. Half zes. Het is nog te donker om de camera te installeren.

Bovendien ook te vochtig nog. Ik wil mijn gekoesterde camera niet blootstellen aan de gevaren van de ochtenddauw. Daarom besluit ik nog even te wachten. Tot het veilig is.

Kwart over zeven. Het zonnetje schijnt. Mooi, dan is het buiten gauw ‘droog’. Ik kan nu snel de camera met statief installeren. Ik loop naar buiten naar Mijn kastanjeknop.

KNOP?

Wat denk je.
Je gelooft het niet!
Mijn Knop is weg! Maar daar staat wel een omgekeerde druiventros triomfantelijk pal met z’n kop in de zon te stralen! Daar, waar eerst Mijn Kastanjeknop was! Zes dagen lang heb ik intens uitgekeken naar de aanstaande blijde gebeurtenis. En nu heb ik ‘m helemaal gemist!

Die lelijke tros is als een duveltje uit een doosje uit Mijn Kastanjeknop gekomen. Precies in het uurtje waarop ik zat te wachten tot ik de camera buiten kon zetten. Het is een kastanjeboom met een gevoel voor humor.
Misschien zijn tulpen toch zo gek nog niet.

Heb jij net zoiets bizars meegemaakt? We lezen het heel graag als reactie op dit artikel.

Over de schrijver
Mijn naam is Mieke Zomer. Ik werk als dierentolk. Ik ben ondernemer bij De Zomerhof, auteur van het boek Dieren-Sprekend als Mensen, moeder van Sanne, vriendin van Nathalie. Ik heb het HEAO afgerond, ben vervolgens in de zakenwereld terechtgekomen en van daaruit rolde ik bij toeval in het communiceren met dieren. Het is mijn missie om mijn vak Dierentolk aan een breed publiek bekend te maken. Hiermee werk ik niet alleen mee aan het creeren van een betere toekomst voor veel dieren. Met het geven van de cursussen in het communiceren met dieren en het babyfluisteren, help ik vrouwen een liefdevolle en krachtige plek innemen in onze Nederlandse samenleving. Een samenleving waarin wat mij betreft de mannelijke kwaliteiten en de ratio zwaar worden overgewaardeerd. De wereld veranderen. Meer gevoel, meer hart: mijn missie, mijn passie.
Reactie plaatsen