Hoe gevoelig is de neus van een hond?

Hoe gevoelig is de neus van een hond?

Hoe gevoelig is de neus van een hond?
Dat honden een goede neus hebben, dat is een open deur. Dat ze zoveel duizend keer beter ruiken dan een mens, dat is ook bekend.
Maar cijfertjes zeggen me niks.
Ik ben visueel ingesteld.
Voordat ik dus snap wat deze getallen nou eigenlijk in de praktijk betekenen, moet ik kunnen zien waarover het gaat. 

Toen onze Duitse Herder Easy nog jong was, deed ik reddingswerk met haar. Een van de onderdelen van dat reddingswerk was het trainen in het zoeken naar vermiste personen. En het zoeken naar zulke slachtoffers (in dit geval één van je clubgenoten die zich ergens had verstopt) kon plaatsvinden in de natuur (bossen, heide, duinen) op puin (leegstaande gebouwen) en op water.

Weer of geen weer, elke week waren we een volle dag op pad om onze honden op wisselende locaties in binnen- en buitenland te trainen in het vinden van slachtoffers.

Een hond die reddingswerk doet, werkt vrijwel geheel zelfstandig een bepaald gebied door. Geheel zelfstandig wil zeggen dat het dier niet aan een lijn vast zit aan de begeleider. Op haar eigen neus stroopt zij namelijk het terrein af op zoek naar een geurspoor van een slachtoffer. Zo is het normaal dat de hond op grote afstand werkt van haar begeleider. En grote afstand wil in ons geval zeggen: de afstand die tussen mij en Easy ontstaat als zij op zoek gaat naar het slachtoffer. In de praktijk kunnen er bij goedgetrainde combinaties op deze manier kilometers afstand ontstaan tussen de hond en de begeleider.

Vandaag trainen we in Nederland. In mijn herinnering is het ergens in Drenthe. De locatie zelf is mij onbekend. Een van mijn clubgenoten is slachtoffer gaan liggen zodat Easy straks aan het werk kan. Waar het slachtoffer precies ligt, is mij niet bekend. Ik kan dus niet anders dan observeren wat Easy doet en daar dan op anticiperen.

Ik sta aan de rand van het bos. We staan op de kop van een T-splitsing. Het slachtoffer dat Easy moet gaan zoeken, kan ons pad zijn teruggelopen, kan links- of rechtsaf zijn gegaan. Een route die alleen het slachtoffer zelf ons straks kan uitleggen.

Tegenover ons ligt een onbetreden weiland. Een waanzinnig groot weiland. De volgende bomenrij moet zeker driehonderd meter verderop staan, zo schat ik in. Zodra het slachtoffer lang genoeg ligt, krijg ik het seintje dat ik Easy uit de auto kan halen. Zij kent dit spelletje al. Haar feestje kan beginnen. Na de opdracht ‘Zoek Mens’ steekt ze haar neus in de lucht en probeert een geur op te vangen. Dan zie ik haar even twijfelen. Welk pad pakt ze? Links? Rechts? Terug?

Niks van dat alles: ze duikt het lege weiland in en bijna in een rechte lijn steekt ze het over in de richting van de verderop liggende bomenrij.

Ik twijfel. Heeft ze wild geroken? Is ze achter een konijn aan? Heeft ze een ree gespot? Normaal reageert ze niet op wild. Anders zou ik haar in de oefening ook niet zoveel vrijheid kunnen geven.

Wat moet ik … Moet ik haar terugroepen?

Met de verrekijker volg ik wat ze doet. Ze blijft recht aflopen op de bomenrij. Soms een paar pasjes naar links, soms een paar naar rechts om zichzelf op de geur te corrigeren.

En dan verdwijnt ze uit beeld. Met ons team wachten we een paar minuten. Oren gespitst. Iedereen is stil.

En dan …
Yes!
Easy blaft om aan te geven dat ze het slachtoffer heeft gevonden.
Missie voltooid.

Dat honden goede speurders zijn en een prima neus hebben, dat is dus wel bekend. Maar nu ik met mijn eigen ogen heb kunnen zien dat mijn hond een slachtoffer op zeker 300 meter afstand kon lokaliseren, heeft mij perplex doen staan. 300 meter staat gelijk aan 2,5 keer de lengte van een voetbalveld! Easy zocht tegen de wind in, dat wel, en dat maakt het allemaal zeker makkelijker, maar dan nog. Om op zo’n enorme afstand die geur te herkennen is wat mij betreft uitzonderlijk goed.
En dan te bedenken dat Easy nog maar een gemiddeld hondje was in onze trainingsgroep.

Onze neus is in onze samenleving een zwaar ondergewaardeerd zintuig. Veel mensen zijn zich er helemaal niet van bewust dat geuren een enorm effect hebben op hun onderbewustzijn. Dat door de commercie met geuren handig wordt ingespeeld op onze basisbehoeften, op bijvoorbeeld onze behoefte aan geborgenheid weten velen niet.

Een onderdeel van onze cursus is het je weer bewust worden van al je zintuigen.

Hierdoor ga je bijvoorbeeld ook je reukzintuig beter gebruiken tijdens een gesprek. Soms zijn de resultaten dan op zijn minst verbluffend: “Jakkes, de kat waarmee ik sprak, vond jouw nieuwe parfum zo verschrikkelijk ruiken. Ze vraagt je met klem of je die niet meer wil opdoen.”

Maakt dit jou nu ook nieuwsgierig? Zou jij het ook kunnen, dat communiceren met dieren? Bijna zeker dat jij het ook kunt. Wij twijfelen in elk geval niet aan je. Schrijf je daarom snel in voor onze Cursus Communiceren met Dieren. We beloven je: er gaat een wereld voor je open! Ook kun je zelf proberen met dieren te praten met onze Gratis tips om zelf met dieren te kunnen communiceren.

 

Over de schrijver
Mijn naam is Mieke Zomer. Ik werk als dierentolk. Ik ben ondernemer bij De Zomerhof, auteur van het boek Dieren-Sprekend als Mensen, moeder van Sanne, vriendin van Nathalie. Ik heb het HEAO afgerond, ben vervolgens in de zakenwereld terechtgekomen en van daaruit rolde ik bij toeval in het communiceren met dieren. Het is mijn missie om mijn vak Dierentolk aan een breed publiek bekend te maken. Hiermee werk ik niet alleen mee aan het creeren van een betere toekomst voor veel dieren. Met het geven van de cursussen in het communiceren met dieren en het babyfluisteren, help ik vrouwen een liefdevolle en krachtige plek innemen in onze Nederlandse samenleving. Een samenleving waarin wat mij betreft de mannelijke kwaliteiten en de ratio zwaar worden overgewaardeerd. De wereld veranderen. Meer gevoel, meer hart: mijn missie, mijn passie.
Reactie plaatsen