17 gram Magie

Soms gebeuren er dingen die je bijna niet aan iemand durft te vertellen, omdat ze te bijzonder lijken om waar te kunnen zijn. Maar wat ik vandaag met je deel, is waar gebeurd. Het verhaal speelt zich af tijdens een themadag op de Zomerhof in Bathmen, onze thuisbasis.

Tijdens de pauze is het zoals altijd heerlijk ontspannen. De deelnemers halen koffie of thee uit de koffiekamer van de woonboerderij. Bij mooi weer staan de deuren wagenwijd open, zodat je vrij in en uit kunt lopen.

Als de pauze erop zit en de groep weer aan de slag gaat, loop ik naar de koffiekamer om wat orde op zaken te stellen voor de volgende pauze. Koekjes bijvullen, doekje over de tafel, stoelen rechtzetten, de gebruikelijke routine.

Terwijl ik bezig ben, vang ik in mijn ooghoek een beweging op. Een koolmeesje is, op zoek naar insecten, door de openstaande voordeur naar binnen gevlogen en lijkt niet te begrijpen hoe hij weer naar buiten kan. Het zoekt zijn uitweg bij de ramen, maar dat doet hij vergeefs.

Om zijn vrijheid te bereiken, moet hij eerst terug de donkere hal in vliegen en eenmaal daar langs de openstaande buitendeur een bocht van 90 graden maken om echt naar buiten te kunnen.

Hoe leg ik ‘m dat in godsnaam uit …

Het kleine ding raakt in paniek, botst tegen de ramen en maakt zichzelf steeds banger.

Ik probeer dit gevederde vriendje gerust te stellen, met woorden, gedachtekracht, telepathie, maar het werkt niet. Het diertje begrijpt het niet.

Voor een vogel is een lichte kamer veilig en een donkere hal, dreigend onbekend terrein. Hoe kan ik uitleggen dat juist die donkere hal voor hem de weg naar de vrijheid is?

Vangen wil ik het ding niet; dat zou alleen maar meer stress veroorzaken. Maar hoe kan ik het koolmeesje laten weten dat ik het alleen maar wil helpen?

En dan, alsof het universum me een hint geeft, krijg ik een idee. Ik richt mijn aandacht op het vogeltje en spreek het toe. "Ga op de hanglamp boven de eettafel zitten," zeg ik zacht. "Dan kan ik je helpen."

Een paar seconden later landt het ieltje precies op de bovenkant van de lamp van de eettafel waar ik hem had uitgenodigd te komen. Het heeft mij begrepen.

Geruisloos en heel voorzichtig pak ik een eetkamerstoel en stap erop. Volgende stap is op de tafel waar zojuist nog de deelnemers koffie en thee dronken.

Langzaam strek ik mijn wijsvinger naar het vogeltje uit. Als jong meisje had ik een tam parkietje en weet daarom dat je een vogel kunt uitnodigen op je vinger over te stappen door zachtjes tegen zijn borst te drukken.

Tot mijn grote vreugde werkt het. Het koolmeesje vliegt niet weg maar stapt voorzichtig over op mijn vinger. Inwendig juich ik: Hoe dan!?!
Maar ik blijf kalm. Met het kleine, kwetsbare fluitertje op mijn uitgestrekte wijsvinger stap ik voorzichtig terug op de stoel en daarna op de grond.

Ik haal voorzichtig adem. Mission completed. Voor de helft dan.

Voetje voor voetje schuifel ik met het vogeltje op mijn wijsvinger naar de hal. Ik blijf tegen hem praten, alsof we een team zijn.

"We moeten door de donkere hal naar het licht buiten. Vertrouw me." En … het blijft rustig zitten.

Eenmaal buiten in de zon verwacht ik dat het koolmeesje niet weet hoe snel het moet vluchten, maar dat doet het niet. Het blijft gewoon gezellig zijn vleugeltjes poetsend, op mijn vinger zitten.

Hoe graag wil ik dit moment vastleggen, iemand roepen om een foto te maken, maar er is niemand in de buurt. Ik heb geen getuigen van deze bijzondere ervaring.

Dus sta ik daar, alleen, met een 100% wild vogeltje op mijn vinger. Een vogeltje dat met zijn koud aanvoelende pootjes, nog nooit een warme vinger van een mens heeft gevoeld. Het voelt als een klein wonder. Als 17 gram magie.

Na een paar minuten is het kleine ding klaar met zijn poetsritueel en vliegt het roetsj de kersenboom in, mij met een onvergetelijke herinnering achterlatend.

Ik blijf nog even staan, vol ontzag. Sommige momenten kun je niet vangen in een foto of in woorden, je kunt ze alleen koesteren in je hart. En dat laatste doe ik want dit gaat niemand geloven.

Scroll nog even verder en bekijk met eigen ogen wat er een paar maanden later gebeurt ...