Het roer om

Het roer om

Het roer om.
Een paar jaar terug gaf ik een lezing in Groningen. Het was in een klein zaaltje met ca 50 mensen. Tijdens de pauze werd ik benaderd door een vrouw. Haar naam is mij ontschoten maar toen zij zich aan mij voorstelde, vertelde ze er wel bij dat ze dierenarts was. Ik vroeg mij af hoe mijn verhaal bij haar was binnengekomen. Dat wat ik voor de pauze had verteld, stond natuurlijk lijnrecht tegenover dat wat mevrouw had gestudeerd.

Daarbij wind ik er nergens doekjes om dat ik vind dat de kwaliteit van het reguliere circuit, zowel voor mensen als voor dieren, veel te wensen over laat en dat daar veel draait om geld verdienen, al dan niet als harlekijn van de farmaceutische en diervoedingsindustrie. Ook tijdens een lezing ga ik een eventuele confrontatie niet uit de weg.

Dus tijdens die pauze vroeg ik mevrouw wat ze er tot nu toe van vond. Tot mijn stomme verbazing was ze lovend. Ze vertelde mij dat ze het helemaal met mij eens was. Ze was dan wel dierenarts maar ze was 15 jaar eerder gestopt als regulier dierenarts. Ze was het lopende-band-werk beu en in feite had ze tijdens de opleiding niks geleerd, vertelde ze.

Vervolgens verbeterde ze zich. Nou, ik heb tijdens de opleiding wel heel veel geleerd, maar heel veel dat gewoon niet waar is. Ik word nog bijna dagelijks geconfronteerd met de dingen die ik heb geleerd en die gewoon niet kloppen. Ik werk nu sinds 15 jaar als homepathisch dierenarts namelijk.

Het enige waar ik in de hele opleiding iets aan heb gehad, is de anatomie. Van die kennis maak ik nog steeds gebruik. Voor de rest ben ik nog steeds dingen aan het afleren. Dingen die erin gestampt zijn maar die gewoon niet waar zijn. Toen ik haar vroeg hoe zij tot dit besluit was gekomen, haalde ze diep adem.
De vrouw antwoordde: “Ik werkte al jaren als dierenarts maar ik werd steeds meer ontevreden over de resultaten van mijn werk. Dat lag natuurlijk ook aan het proces waarin ik zat. Ik kreeg steeds minder voldoening van mijn werk.”

“Op een dag woonde ik een symposium bij voor dierenartsen. Wat het precieze onderwerp was, kan ik mij niet meer herinneren. Wel de tip die de zaal kreeg en die mij er in één klap van bewust maakte dat dit niet de stroming was waartoe ik wilde behoren.”

[De tip is schokkend. Alleen verder lezen als je een sterke maag hebt.]

Dit was de tip: Als je geld nodig hebt, snijd dan – als er een tumor binnenkomt – niet de hele tumor weg. Dan kun je namelijk nog een keer opereren.
Dat is het moment waarop de toehoorder van mijn lezing er vol afschuw uit is gestapt en haar eigen pad is gaan volgen. Uit liefde voor de dieren. Ze vertelde mij er geen moment spijt van te hebben gehad.

Wat was voor jou het moment waarop jij het roer omgooide in de manier waarop jij met dieren omging? Durf/wil je dat hier kwijt?

Voor mij persoonlijk was het de manier waarop ik op de manege leerde om paarden te slaan en te schoppen als ze niet deden wat ik wilde. Maar dat heette natuurlijk geen schoppen en slaan. Dat heette: je hulpen gebruiken. Ik heb het mijn hele jeugd gedaan. Omdat mij geleerd werd dat het zo moest. Maar daarover in een ander artikel meer.

Wanneer ging voor jou het roer om?

Over de schrijver
Mijn naam is Mieke Zomer. Ik werk als dierentolk. Ik ben ondernemer bij De Zomerhof, auteur van het boek Dieren-Sprekend als Mensen, moeder van Sanne, vriendin van Nathalie. Ik heb het HEAO afgerond, ben vervolgens in de zakenwereld terechtgekomen en van daaruit rolde ik bij toeval in het communiceren met dieren. Het is mijn missie om mijn vak Dierentolk aan een breed publiek bekend te maken. Hiermee werk ik niet alleen mee aan het creeren van een betere toekomst voor veel dieren. Met het geven van de cursussen in het communiceren met dieren en het babyfluisteren, help ik vrouwen een liefdevolle en krachtige plek innemen in onze Nederlandse samenleving. Een samenleving waarin wat mij betreft de mannelijke kwaliteiten en de ratio zwaar worden overgewaardeerd. De wereld veranderen. Meer gevoel, meer hart: mijn missie, mijn passie.
Harvey
Door

Harvey

op 27 Feb 2015

Dat vind ik een schandelijk advies, 'snijd niet de hele tumor weg, want dan kun je nog een keer opereren'. Dat is misdadig. Maar voor mij zegt het veel over zo'n persoon en over zo veel mogelijk geld willen verdienen. Niet zo zeer over tekortkomingen van de (hele) reguliere diergeneeskunde. Maar ik deel de argwaan voor de motieven van de farmaceutische industrie. Dat er verdient moet worden is vanzelfsprekend, maar het mag niet alleen daarom draaien. Ik heb zelf recent gelukkig een heel positieve ervaring gehad met een dierenarts uit het reguliere circuit. Hij had echt oog voor de situatie van mijn kat en was niet bezig met zo veel mogelijk geld verdienen. Terwijl ook de dierenartsen het moeilijk hebben, want op die kosten besparen mensen toch snel in tijden van economische malaise. Misschien kunnen beide werelden (regulier en alternatief) elkaar aanvullen?

het Zomerhof-team
Door

het Zomerhof-team

op 20 Jul 2015

Dat zou inderdaad het mooiste zijn, Harvey!

Reactie plaatsen