Als zwijgen geen optie is

Ik sta op het onverharde pad en volg Freddie met mijn ogen terwijl hij zich door het bos beweegt. Hij springt behendig over een wirwar van omgevallen bomen en ontwijkt de stekelige bramenstruiken. Rent van links naar rechts met zijn neus dan weer over de grond, dan weer hoog in de lucht. Het plezier spat ervan af en ik voel meteen hoe hij in zijn element is.

Freddie is een pikzwarte ranke labrador uit een werkhondenlijn. Hij oogt en beweegt als een atleet. Anderhalf jaar oud en met potentie voor het werk waarvoor hij is gefokt: reddingswerk.

Een familie met een missie

Zijn bloedlijn dwingt respect af. Pappie traceerde een flink aantal overlevenden na zware aardbevingen in Turkije en Marokko. Zijn oudere halfbroer is zijn vader al aan het opvolgen en dus is Freddie de jongste telg uit een familie die mensen redt.

Wandelaars negeert hij. Zodra hij iemand vindt die zit, ligt of hangt en nog ademt, en dat laatste is een harde eis, mag hij gaan verwijzen. En dit betekent dat hij blaffend laat horen waar hij en het slachtoffer zijn. De afstand tussen hond en geleider kan honderden meters bedragen.

De opdracht

De bedoeling is helder. Freddie vindt een slachtoffer, begint te blaffen en blijft dat doen tot de geleider arriveert. Daarna kunnen de reddingsteams worden ingeschakeld.

Waar het stokt

Hier wringt ‘m de schoen. Freddie blaft niet. Nog nooit gedaan. Er komt geen geluid uit, wat er ook geprobeerd wordt. Hij vindt wel het slachtoffer en is dan superenthousiast en lijkt te denken: “Hallootjes, hier ben ik! Ik heb je gevonden! Gezellie hè? Spelen?

Zonder blaf geen redding

Zolang hij niet blaft, kan hij zijn locatie en dat van het slachtoffer niet doorgeven.
Zonder blaf blijft het slachtoffer onvindbaar.

Erop of eronder

Na anderhalf jaar intensief en liefdevol trainen is het nu erop of eronder voor hem. Als Freddie niet gaat blaffen, is het hier in Nederland einde verhaal voor hem.
Dan gaat hij naar Amerika voor detectiewerk bij de politie.
En dat zou een groot verlies zijn voor de Nederlandse reddingshondenwereld.

Een logeerweek met een missie

Op het moment dat zijn doorgewinterde geleider wordt uitgenodigd om trainingen te gaan geven aan reddingshondenteams in Turkije, komt Freddie voor de leuk een weekje bij mij logeren. Ik wil onderzoeken of het mij lukt om hem met mijn middelen van de stilte in de blafmodus te krijgen. Je wilt niet weten hoeveel mensen mij benaderen met de vraag of ik hun hond wil laten stoppen met blaffen, dus dit vraagt wel een stukje omdenken van mij ;-)

Wat hij laat zien

Tijdens deze week kijk ik goed naar wat hij laat zien. Hij wil wel, maar hij durft niet. Hij is wat schuchter en bedachtzaam, houdt zich in. Hij kwispelt vrolijk, swingt met zijn hele lijf, zwiept het alle kanten op maar op deze manier komt er geen blafje uit.

De vertaalslag

Ik vertaal dit gedrag naar een gebrek aan zelfvertrouwen, moeite met zich uiten en het blijven herhalen van iets dat niet werkt.
En laat ik daar nu druppeltjes voor hebben. Ik maak een mix aan van o.a. Larch en Trompetklimmer, aangevuld met een combinatie die het leervermogen ondersteunt.

Van stilte naar geluid

Op dag twee van zijn logeerpartijtje bij mij hoor ik een mager blafje. Ha, het begin is er. De volgende dag twee blafjes, nog steeds wat magertjes. Op dag drie hoor ik een echte Woef. Vanaf dat moment is het zaak dit gedrag volop te stimuleren en hem de hemel in te prijzen bij alles wat ook maar een beetje op een blaf lijkt.

Geslaagd

De week daarop ontvang ik een trainingsfilmpje: Freddie aan het werk. Hij vindt een slachtoffer, gaat los en blaft als een malle.
Dit betekent dat hij met vlag en wimpel is geslaagd.
En dat hij zijn opleiding in Nederland mag afronden en hier mag blijven.
Het is feest!

Herkenning

Ik denk dat ik voor mijzelf ook maar zo’n flesje aanmaak. Op papier kom ik aardig uit de verf. Maar bij small talk of live in gesprek gaan met onbekende mensen, daar zit nog wel wat rek in.