Duurt het voor dieren ook 40 dagen voordat ze over zijn?

Duurt het voor dieren ook 40 dagen voordat ze over zijn?

Duurt het voor dieren ook 40 dagen voordat ze over zijn?
Helaas kan ik daar geen zinnig antwoord op geven. Bij dit soort vragen komt bij mij altijd een wedervraag naar boven en die luidt: Wie beweert dit? En hoezo 40 dagen voor mensen? Is dat niet afhankelijk van de individu? Van de mate waarin deze bewust ontwikkeld was? Van de wijze waarop deze is overleden etc?

Ik heb wel eens een consult afgenomen van een dier dat net een paar dagen eerder was overleden. Dat werd mij maanden later niet in dank afgenomen omdat de consultaanvraagster tijdens een of andere cursus in het communiceren  met dieren zojuist had geleerd dat je ten minste drie maanden moet wachten voordat dit mag! Ik had de ziel nu verstoord! Wist ik wel wat ik had gedaan?! Eh, nee, het spijt mij. Dat wist ik niet.

Het begrip ‘tijd’: dagen, maanden en jaren, is door mensen bedacht en stamt uit de tijd van het Romeinse Rijk. Het was keizer Julius Ceasar die met regelmaat zijn belastinggelden wilde kunnen innen. Om te zorgen dat alles telkens lekker op tijd binnenkwam, heeft hij de jaarkalender ingesteld en deze onderverdeeld in 12 maanden van ca 30 dagen. Elke dag zou 24 uur gaan tellen. Elk uur 60 minuten en elke minuut 60 seconden.

En zo geschiedde.

Dus delen wij eeuwen later ons leven nog steeds in volgens de tijdskalender die Julius Ceasar destijds naar willekeur heeft opgesteld. Hij had namelijk net zo goed uren kunnen instellen van 100 minuten, en elke minuut 100 seconden kunnen laten duren …

Moeder Aarde en alle energie die erdoor wordt omringd, malen niet om deze door mensen bedachte kalender. Dat bewijs wordt jaar in jaar uit als we op de kalender lezen: begin van de winter … hoezo, begin van de winter?
Moeder Aarde trekt haar eigen plan.

Ik hoop dus dat je begrijpt, dat ik de lezer het antwoord op de vraag: Duurt het voor dieren ook 40 dagen voordat ze over zijn? Helaas moet schuldig blijven. Is er een lezer die hier wel antwoord op heeft, geef dan je reactie onder dit artikel. Wij waarderen dat zeer.

Wil jij ook contact maken met jouw dier? Het kan overleden zijn of nog leven, dat maakt niet uit.
Probeer dan nu onze gratis minicursus om contact te maken met jouw dier uit! Er zal een wereld voor je opengaan.

Over de schrijver
Mijn naam is Mieke Zomer. Ik werk als dierentolk. Ik ben ondernemer bij De Zomerhof, auteur van het boek Dieren-Sprekend als Mensen, moeder van Sanne, vriendin van Nathalie. Ik heb het HEAO afgerond, ben vervolgens in de zakenwereld terechtgekomen en van daaruit rolde ik bij toeval in het communiceren met dieren. Het is mijn missie om mijn vak Dierentolk aan een breed publiek bekend te maken. Hiermee werk ik niet alleen mee aan het creeren van een betere toekomst voor veel dieren. Met het geven van de cursussen in het communiceren met dieren en het babyfluisteren, help ik vrouwen een liefdevolle en krachtige plek innemen in onze Nederlandse samenleving. Een samenleving waarin wat mij betreft de mannelijke kwaliteiten en de ratio zwaar worden overgewaardeerd. De wereld veranderen. Meer gevoel, meer hart: mijn missie, mijn passie.
Marianne de Zwart
Door

Marianne de Zwart

op 13 Jan 2014

Toen mijn poes Pinkeltje 's avonds dood op straat werd gevonden met haar vaste vriendje ernaast gezeten bij thuiskomst van de buurman, die mij daarop attendeerde, kon ik haar meteen mee naar binnen nemen. Ik vroeg mij af of ze was aangereden. Ik heb toen snel een diercommunicator gevraagd om met Pinkeltje contact op te nemen en haar te vragen hoe ze was gestorven. De tante van Pinkeltje, Jaqueline, die heel nauw met haar was verbonden, was heel verdrietig. Ik moest het lijfje van Pinkeltje nog begraven. De communicator kreeg niet direct contact met Pinkeltje, want ze zat in shock naast haar lijfje. De dood was, hoewel ze wist, dat het haar tijd was, toch erg onverwacht gekomen. Ze had ineens twee felle lichten gezien en toen was ze dood. Ze was dus aangereden. Door het contact met de communicator kwam ze uit de shock, ze was heel verdrietig. De communicator wachtte een week voordat ze weer contact met Pinkeltje opnam. Ondertussen had ik haar lijfje begraven in de tuin. Bij het tweede contactmoment kreeg de communicator te horen, dat Pinkeltje het heel fijn vond, dat haar lijfje nu begraven was. De communicator ging toen geestelijk Pinkeltjes lijfje begraven. Ze deed bloemen in het graf en ineens schoot er een lichtstraal naar het graf. Dat was afkomstig van Jaqueline, haar tante. Heel bijzonder volgens de communicator, ze had dit niet eerder meegemaakt. Hieruit bleek de steun van Jaqueline aan Pinkeltje en hun bijzondere band. Ik had nog verschillende vragen aan Pinkeltje, die ze beantwoordde. Zoals de betekenis van haar leven en haar betekenis voor mij. Ze blijft bij me in haar huidige hoedanigheid als mijn gids, een plezierig idee. Ze had ook een boodschap voor mij en daar ben ik mee aan de slag gegaan. Een klein katje met een grote ziel. Ze ging toen naar het licht. Het was dus erg goed, dat de communicator contact met Pinkeltje had opgenomen zo snel na haar dood. Ze werd daardoor uit haar shock geholpen en kon het gebeuren verwerken en naar het Licht gaan. Had ik drie maanden gewacht, dan was het grote misére geweest voor Pinkeltje. Ik voelde, dat ik snel contact met haar moest hebben. Ook in zulke situaties is tijd dus relatief. Drie maanden een ziel alleen laten zwerven na het verlaten van het dode lichaam is geen goed idee, heb ik het gevoel. Gelukkig ontbrak deze kennis mij en heb ik gehandeld naar mijn gevoel, de beste gids om te volgen.

Laura
Door

Laura

op 16 Jan 2014

Lieve Marianne, Bedankt voor je enorm mooie, uitgebreide en ontroerende verhaal van Pinkeltje. En wat fijn dat je duidelijkheid geeft over het feit dat het inderdaad niet een vaste 40 dagen zijn en dat tijd dus relatief is. Heel bijzonder om te lezen, en het is voor jezelf inderdaad een heel prettig wetenschap dat ze nog bij je is. Lieve groet, Laura

gre
Door

gre

op 27 Feb 2014

ik heb verschillende honden laten inslapen,en na een paar uur of halve dag krijg ik al door dat ze goed zijn over gegaan. ik denk omdat ik het altijd moeilijk blijf vinden of het op het goede moment is. maar meestal weet je dat wel. toen mijn herder pas over was voelde ik steeds wat in mijn knieholte. eerst dacht ik wat is dat nu,maar het was haar neus die tegen mij aan duwde,dat deed ze ook toen ze leefde. vlak daarna moest ik nog een hondje laten inslapen,en als ik het dan heel moeilijk had zag ik ze in een flits naast elkaar zitten. om te laten weten dat het goet met ze ging. en daar zat lang geen 40 dagen tussen.

Laura
Door

Laura

op 14 Mar 2014

Lieve Gre, Bedankt voor het delen van deze mooie en bijzondere ervaring. Het is, ook naar ons idee, inderdaad ook niet een vaste tijd die het duurt voordat een dier over is. Het varieert. Wat is het fijn te merken dat je nog zulk contact hebt met je dieren. Dat je ze ook nog bij je voelt. Dat geeft een boel steun en vertrouwen... Nogmaals bedankt voor het delen. Liefs Laura

Reactie plaatsen